De Klepperklumpkes van 't Walfort                                                     Aalten - Nederland
Home » Reisverslagen » Polen 2015

Polen 2015

Gepubliceerd op 8 mei 2016 11:06

Twin city festival Polen april-mei 2015          

 

Theo te Linde en Jan Klooster hebben stevige banden met de Aaltense partnergemeente Swidnik in Polen. 25 jaar is geleden organiseerde de Klepperklumpkes een festival waarbij ook de dansgroep uit Swidnik aan mee deed. Uit die contacten is een band ontstaan tussen Aalten en Swidnik. Die band manifesteerde zich o.a. in een hulpprogramma vanuit Aaltense instellingen om te zorgen voor goede gehandicaptenzorg en goede huurwoningen. Al met al is Swidnik Aalten heel dankbaar voor de geboden hulp. De burgemeester van Swidnik sprak meermaals de wens uit dat de Klepperklumpkes een tegenbezoek zouden brengen aan Swidnik. Theo en Jan tekenden voor de organisatie van de reis. En die organisatie stak goed in elkaar.

 

Dinsdag 28 april 2015. We vertrekken vandaag vanaf de Zuiderkerk om af te reizen naar Swidnik in Polen. Een reis van zo'n 1250 km. Dat doen we in twee etappes. Het is een gemêleerd gezelschap samengesteld uit leden van de Vier Winden, de Klepperklumpkes, een afvaardiging van Estinea, het Aaltens museum, oud-gedienden van de gemeente Aalten, deelnemers van de stichting Aalten - Roemenië, een klompenmaker, een journalist met zijn zoon, een paar privé personen en de organisatoren van de reis ondersteund door een Aaltense Poolse of een Poolse Aaltense voor de broodnodige taal- en cultuurassistentie. Een beetje vreemd maar wel gezellig. De deelname van de Kleppers is relatief klein. De reis wordt verzorgd door Klein Wiele uit Bocholt. Dat wordt afwachten hoe de Polen daarop gaan reageren want als je de verhalen geloven mag, zijn de Duitsers niet erg geliefd in Polen en met zo'n Duitse bus wordt je al snel aangezien als een Duits gezelschap.  Onze chauf-feur is Jürgen. De bus heeft een aanhanger mee om alles te kunnen vervoeren want ook de keuken-inrichting van Theo en Joost de Gier moet mee naar Swidnik.

 

Het wordt een dagje bussen over de Duitse autobahn. Via Hannover, Berlijn en Frankfurt an der Oder tuffen we naar Polen. Het weer is goed, fris maar zonnig en de stemming in de bus prima. We overnachten in Stok, in het westen van Polen. De eerste indrukken zijn positief, prima wegen, keurig aangelegd, goed georganiseerd. Het wild krijgt door de afrastering geen kans om de snelweg op te rennen, wel om er overheen te rennen gelet op de vele wildviaducten. Tot nu toe hebben we meer reeën gezien dan koeien. En opvallend veel waterbekkens. Elk viaduct heeft zijn eigen waterbekken. Het landschap glooit, veel bos en veel grasland. Het is er ruim, erg ruim en van intensieve landbouw is geen sprake. Ruim en ongerept. D'r valt nog veel te ontplooien door de Polen. De boerderijen die we onderweg te zien krijgen, kennen een sobere architectuur, de gepleisterde muren kunnen wel een laag muurverf gebruiken. De bus kachelt met 90 km per uur oostwaarts, en het lijkt of er geen einde aan komt. Polen is groot, groen en golvend. Na vele kilometers autobahn en geluidsschermen verlaten we in de buurt van Warschau de autosnelweg en buigen af naar het zuidoosten. Het is bewolkt weer maar nog steeds droog. In de buurt van Grojec wordt veel fruit geteeld, zeg maar de Betuwe van Polen. Ina Vos krijgt spontaan hooikoorts van het zien van alle bloesem. Nog een paar honderd kilometer naar onze bestemming, maar dan zitten we ook op 60 kilometer van de Oekraïense grens. 3 uur later dan gepland bereiken we Swidnik. De aanhanger achter de bus maakt dat de chauffeur niet voluit kan gaan en daardoor ook nog eens extra rusttijden moet hanteren om de rijtijden niet te overschrijden. Swidnik heeft vorig jaar het 60 jarig bestaan gevierd. Het staat dus nog maar pas op de kaart. De plaats is gebouwd om de werknemers en hun gezinnen van de plaatselijke helicopterfabriek te huisvesten. Behalve helicopters worden er ook motoren, fietsen en kinderwagens geproduceerd. Het moet een grote fabriek zijn want de plaats heeft ongeveer 45000 inwoners. We bevinden ons nu 1250 km meer naar het oosten. Swidnik ligt in dezelfde tijdzone als Aalten. We hoeven de klok niet te verzetten maar het is hier wel een uur eerder donker dan bij ons. Peter Hermes en Marloes ter Linden zijn zojuist weggereden om zich morgenvroeg bij ons aan te sluiten. We worden officieel ontvangen op het gemeentehuis. En na de obligatoire praatjes, verkassen we naar de stationsrestauratie voor een avondmaaltijd met wijn en veel wodka. Er wordt telkens royaal bijgevuld. De grootte van de groep maakt dat we in twee hotels worden ondergebracht. De klepperwinders worden gescheiden van de medereizigers en ondergebracht in het Avion-hotel. Het Avion-hotel, niet te verwarren met het Adlonhotel in Berlijn, is gehuisvest in een soort bedrijfsverzamelgebouw op de derde etage. Het beschikt niet over een lift maar een paar sterke mannen dragen onze koffers naar boven. In het hotel zijn veel foto’s opgehangen om te appelleren aan helicopter- en motorfabriek van Swidnik.  In de kelders van het gebouw zit een kroeg gevestigd met de uitstraling van een bruin cafe. We nemen er nog een ter afsluiting van de dag.

 

Donderdag, 30 april. Henriëtte viert vandaag haar verjaardag en wordt feestelijk onthaald in de ontbijtzaal. Vandaag brengen we een bezoek aan het kunstenaarsdorp Kazimierz Dolny. Bij aankomst staan Peter en Marloes ons op te wachten. Ze hebben de hele nacht doorgereden om zich bij ons te voegen, chapeau. Kazimierz Dolny was in de middeleeuwen een bloeiende handelsstad door de ligging aan de rivier de Wisla. Nadat de graanhandel inzakte, dutte de stad in en bleef zodoende geconserveerd. Nu is het een plaats met veel middeleeuwse elementen. Het marktplein en de gebouwen er omheen zijn in al die tijd onveranderd gebleven. Op het marktplein verzorgen we een klein optreden. Ton Houwer demonstreert de handmatige vervaardiging van klompen. Net buiten het centrum ligt de ruïne van het voormalige kasteel van Kazimierz met de wachttoren. Vanaf de wachttoren heb je een prachtig uitzicht over de omgeving en de loop van de rivier. Het is prachtig weer, volop zon en een lekkere temperatuur. We genieten van de lunch aan de kade van de rivier.

 

's Middags brengen we de tijd door in het oude centrum van Lublin, sommigen gaan naar de markt maar dat valt tegen want de kraampjes zijn ondertussen gesloten. Lublin heeft een gezellig centrum. Vele oude panden zijn de afgelopen jaren voorzien van een nieuwe façade maar het zijn juist de nog niet ondérhanden genomen panden die het aanzicht karakter geven. Het zou jammer zijn als die panden worden gerestaureerd. Conserveren en verder niks aan doen.

Die avond zijn we te gast in het clubhuis van de dansgroep van de universiteit van Lublin.

Er wordt volop getrakteerd en volop gespeecht. Henriëtte wordt toegezongen voor haar verjaardag. Al met al een vrolijke bende. Na terugkeer bij het hotel wordt het drankgelag voortgezet in de kroeg bij het hotel.

 

Vandaag wordt 1 mei gevierd in Polen. Wij gaan een optreden verzorgen in het tehuis dat 25 jaar geleden is opgezet met medewerking van Estinea. Het is een tehuis voor mensen met een geestelijke beperking. Zoals gebruikelijk in Polen wordt het optreden vooraf gegaan door een aantal speeches. De cliënten van het tehuis reageren enthousiast op het optreden. Het optreden met publiek valt bijzonder in de smaak zowel bij de cliënten, de begeleiders als bij ons. Heerlijk dat we live muziek hebben. In de tuin van het tehuis is een uitgebreide koffietafel klaargezet. Het is heerlijk weer. We mazzelen geweldig met het weer.

 

Na het optreden keren we terug naar het centrum van Swidnik. In het park bij de muziektent hebben Joost en Theo de Gier hun mobiele keuken ingericht. Ze zijn de ingrediënten aan het klaarmaken voor de erwtensoep en de hutspot volgens het authentieke recept van de Giertjes. De muziektent is door Willie Heinen opgefleurd met plantjes. Onder bezielende leiding van Henriette brengen we onze dansen ten tonele. Hier hebben we vaak voor geoefend en het gaat ons prima af. Voordat we begonnen te dansen hebben we de ongeoefende versie van het Wilhelmus gezonden. Het publiek kwam, zag en genoot. Ton Houwers, de meegereisde klompenmaker, laat zien hoe de klomp gemaakt wordt.  Echt vakwerk, waarbij de basis is gelegd door de vader van Ton. Ook al bezwoer Ton nooit klompenmaker te worden, kroop het bloed toch waar het niet gaan kan, en is Ton nog een van de weinige klompenmakers die met de hand een klomp kan maken. Het Aaltens museum heeft een reizende tentoonstelling met Poolse teksten over Aalten in oorlogstijd en een paar vrijwilligers meegenomen.

Ondertussen zijn vader en zoon Theo en Joost druk in de weer geweest met het eten. Niet de hedendaagse snelle hap, maar eten dat de tijd krijgt om rustig te garen, op smaak gebracht met verse ingrediënten, volgens authentiek recept en met smaak en humor bereid. Het smaakt goed en vindt gretig aftrek bij het Poolse publiek. In goed georganiseerd verband vindt de uitgifte van het de soep en hutspot plaats. Ondertussen speelt een Poolse Klezmir band in de muziektent. Klezmir is van origine de instrumentale muziek van de Jiddisch sprekende Joden in met name Oost-Europa. Een prachtige combinatie van lekker Hollands eten en mooie muziek. Vanwege de 1 mei-viering is ‘s avonds het café gesloten maar buiten op straat is het een gezellig gebeuren.

Theo en Joost tonen ‘s avonds nog een ander talent. Namelijk het houden van een toespraak in het Pools en het terstond vertalen van de speech. Het is lachen, gieren en brullen. Ongetwijfeld zal de alcohol die rijkelijk vloeit daaraan hebben bijgedragen.

 

Zaterdag 2 mei. Na het ontbijt brengt de bus ons naar het voormalig concentratiekamp Majdanek. Majdanek ligt aan de rand van Lublin en herinnert aan de verschrikkingen van de Tweede Oorlog. Sommigen vinden het te heftig om te worden geconfronteerd met de gruwelen uit die tijd. Zij stappen op de heenweg uit om in het centrum van Lublin te gaan wandelen. De bus komt iets later dan gepland aan bij het concentratiekamp. De gidsen die de rondleiding gaan verzorgen hebben te weinig tijd om een uitgebreide rondleiding te verzorgen. Het wordt een haasje-repje-rondleiding . Een paar foto’s maken en wegwezen. Want het volgende programmaonderdeel staat al te wachten. We gaan lunchen in het openlucht museum van Lublin en krijgen daar en passant een rondleiding met Engelstalige gidsen. We genieten van een lekkere lunch in een mooie en bijzondere omgeving. Halverwege de middag keren we terug naar het oude centrum van Lublin. Het is onze laatste dag in Lublin. Morgen gaan we weer richting Nederland. We hebben nu nog tijd om souveniertjes in te slaan. Het is prachtig weer en hartstikke gezellig in het centrum. De terrasjes zitten vol. Ook wij krijgen zin in

 

 

een kop koffie en biertje en het is toch zonde om de slotties mee terug te nemen naar Nederland want je kunt er niks mee. We zitten gezellig op een terrasje aan de markt met uitzicht op de ingang van de kerk. Een prachtige plek want het is gebruik om op zaterdag te trouwen in Polen en vandaag is het zo’n trouwdag. Het is een komen en gaan van bruidsparen met hun gevolg. We zitten eerste rang. Wim en Peter pakken de trekzak en spelen voor elk bruidspaartje een lang zullen ze leven. Het wordt op prijs gesteld. Het Poolse publiek klapt hartstochtelijk. Hermien gaat de terrasjes af met de pet en schenkt de opbrengst aan het echtpaar. Ze zijn flabbergasted. De burgemeester van Swidnik biedt ons een afscheidsdiner aan in een restaurant in Lublin. Een heerlijke afsluiting van een fijn, cultureel verblijf in Swidnik/Lublin met mooi weer. We hebben gemazzeld dat Theo en Jan ons hebben meegenomen naar Swidnik.

 

Zondag na het ontbijt verzamelen we ons buiten het hotel met de koffers en zijn we klaar voor de terugreis.

Na een uitvoerig afscheid met veel geknuffel zeggen we Swidnik vaarwel. We reizen via het zuidelijk deel van Polen richting Duitse grens. De omgeving waarin Gosja onze tolk, is opgegroeid. Onderweg vertelt ze ons van alles over de Poolse omgeving. Het verhaal maakt het allemaal nog interessanter.

Ook Jan en Theo grijpen regelmatig naar de microfoon om leuke anekdotes te vertellen. Het gaat er gezellig aan toe en Ina komt regelmatig rond om ons van koffie te voorzien. We gebruiken de warme maaltijd in het overnachtingshotel, het Picaro Hotel Zarska Wies, in Zgorzelec.

We zijn al weer halverwege. ‘s Maandags een rustige busdag. Jürgen haalt zijn moppenboekje te voorschijn en vertelt het een en ander over de omgeving die we passeren. Zo ook de stad Stollberg dat in de DDR-tijd als voorbeeldstad diende voor de DDR. Een stad vol met vakwerkgebouwen. Jammer dat we niet de tijd hebben om de snelweg te verlaten en een stadswandeling te gaan maken. Weg van de snelweg, zeg maar. De schaarste in de DDR tijd zorgde voor vele creatieve oplossingen om het weinig privébezit, zoals een vakantiehuisje te verfraaien. Uit het alom aanwezige afval van de erts en koperwinning warden prachtige ornamenten vervaardigd. En dan leest Jùrgen weer een  mop voor uit zijn boekje over een vliegtuigdrama. Er wordt hartelijk gelachen om de mop.

Een mannelijke vliegtuigpassagier moet hoognodig in het vliegtuig naar de wc. Omdat de heren-wc’s allemaal bezet zijn en de grote boodschap zich heel nadrukkelijk aandient, besluit de man de dames-wc te gebruiken. Uiteraard na toestemming van de stewardess. De stewardess instrueert de man vooral niet te drukken op de atv-knop. Terwijl de man rustig zit te poepen, ziet hij een stel knoppen op het toilet. Hij kan zijn nieuwsgierigheid niet bedingen en drukt op de knop met de letter WW. Zijn anus wordt aangenaam met warm water schoon gewassen. Goeie boel. Vervolgens probeert hij de knop WL.

De anus wordt met warme lucht droog geblazen. De man krijgt schik in de knoppendrukkerij. Hij drukt vervolgens op de PK-knop met als gevolg dat zijn gezicht met een poederkwast wordt gestreeld. De waarschuwingen van de stewardess slaat de man in de wind. Hij drukt op de ATV-knop. Drie dagen later wordt hj wakker in ziekenhuis en vraagt de zuster wat er is gebeurd.  De zuster zegt dat hij de waarschuwing heeft genegeerd om de ATV-knop niet te gebruiken. Ja en? vraagt de man, wat was dat? Automatische tamponverwijderaar zegt de zuster. Zij vertelt hem erbij zijn kleine jongen in het laatje van zijn nachtkastje ligt.

Rustig rijdend zet Jürgen ons om 18 uur veilig af in Aalten. Het was een prachtige reis.

 

Tien dagen later is er een reunie bij Frans en Ina op het bedrijf. Onder genot van een drankje en vlees van ´t varken aan het spit (opnieuw etaleren Theo en Joost hun talenten), worden er gezellig herin-neringen  en foto´s gekeken. Een gezellige afsluiting van een mooi avontuur.

De foto’s in dit artikel zijn gemaakt door Douwe van der Werf.  Wij mogen de foto’s gebruiken en zijn Douwe daar dankbaar voor. Tijdens de reis schreef Sjoerd van der Werf dagelijks over de belevenissen van het gezelschap en bleef het thuisfront op de hoogte van het wel en wee. Gerrit Obrink verzorgt de faceboekpagina van de Kleppers en zorgde tijdens de reis dat deze pagina regelmatig werd ververst met foto´s van onze belevenissen en bijpassende teksten. Al met al was het een hele mooie combi-reis. Zeker iets voor herhaling vatbaar.


«