De Klepperklumpkes van 't Walfort                                                     Aalten - Nederland
Home » Reisverslagen » China 2012

China 2012

Gepubliceerd op 16 september 2012 21:35

Verslag van de reis naar China in 2012

China-reis  16 september - 26 september 2012


Samen met de partnervereniging De Vier Winden nemen De Klepperklumpkes deel aan een dansfestival in Luoyang in China. Voorafgaand aan het dansfestival brengen beide groepen een vijfdaags bezoek aan Peking. 

 



Op het programma staat o.a. een bezoek aan de Chinese Muur (niet het plaatselijke chinese restaurant, maar het origineel), Plein van de Hemelse Vrede en de bekende antiekmarkt Panjiayuan met een mengeling van kunst, antiek en bric à brac. Ook de gewone Chinees is hier op zoek naar echt antiek .
De Klepperklumpkes zijn  ook bekend vanwege hun rommelmarkten en op deze antiekmarkt wordt naar echte mooie koopjes gezocht voor hun eigen markt.

Na het Peking-bezoek wordt de reis per trein voortgezet naar het 800 km westelijk gelegen Luoyang. Luoyang was eens het culturele hart (en eeuwenlang de hoofdstad) van China, vooral tijdens de Sui-dynastie (589-618). Kanalen verbonden Luoyang helemaal met Beijing en Hangzhou. Veel uit deze periode is bewaard gebleven en zeer bewonderingswaardig. 

De reis vindt plaats op uitnodiging van de Chinese dansfestivalorganisatie. Secretaris Gerrit Obrink is op de uitnodiging ingegaan en samen met voorzitter Jan Bus nauw betrokken met de organisatie van de reis. Aan het festival nemen tal van buitenlandse groepen deel en dat biedt de mogelijkheid om banden aan te gaan met andere buitenlandse dansgroepen om zo al vast voor te sorteren op toekomstige reizen. Tijdens het verblijf worden de dansers ondergebracht in hotels. 

De reis biedt een uitgelezen kans om de Chinese cultuur nader te leren kennen en niemand van de dansers had ooit gedacht dat zich zo'n mooie kans voor zou doen.

 

Voorbereiding van de reis


In mei 2011 ontvangt Gerrit Obrink een uitnodiging om met De Klepperklumpkes deel te nemen aan een dansfestival in China. Daar waar menigeen zal denken, China, dat is een onmogelijke opdracht, reageert Gerrit positief. Alleen komt deelname in september 2011 te vroeg. De samenwerking met dansgroep De Vier Winden is net gestart en de dansen over en weer moeten nog worden ingestudeerd. Uit de eerste inventarisatie blijkt dat er voldoende belangstelling is om deel te nemen. Gerrit reageert dat de groep graag wil deelnemen maar dan in september 2012. Dat lukt alhoewel het bij wat vage toezeggingen blijft.

Winter 2012 wordt het allemaal concreter. Tijd en plaats zijn bekend. Overnachting, eten, excursies en binnenlandse reizen  komen voor rekening van de Chinezen. De reis naar China en een langer verblijf is voor eigen rekening.  Een definitieve uitnodiging zit er aan te komen. De goedkeuring door het organiserend comité is volgens de Chinese contactpersoon een formaliteit. En dan begint het gepuzzel voor Gerrit. Wat kost het vliegen, wat kost een verlenging van het verblijf, waar ligt de plaats van het optreden en hoe lang ben je onderweg. De Chinese contactpersoon biedt zijn hulp aan voor het organiseren van een langer verblijf. Het wordt meer en meer serieus en we beginnen er in te geloven. Wim Woeltjes komt ons muzikaal versterken. Samen met Naomi studeert hij het repertoire aan dansmuziek in. Livemuziek toont toch beter dan muziek uit een geluidsinstallatie.


Een advertentie van Kras voor een reis naar Beijing doet Jan Busch naar de telefoon grijpen. Of Kras een aanbieding kan doen voor een verblijf in Beijing gecombineerd met deelname aan het dansfestival. Dus met de mogelijkheid om op een eerder of later tijdstip dan wordt aangeboden (terug) te vliegen en ons te willen  assisteren met de treinreis naar de plaats van optreden, Luoyang . Dat kan en de prijs blijft behapbaar, ook in vergelijking met andere reisorganisaties. Met een beetje van mij en een beetje van de kas komen we er wel. Aanvankelijk ligt het in de bedoeling om eerst deel te nemen aan het festival en af te sluiten met een meerdaags bezoek aan Beijing. Uiteindelijk blijkt dat op organisatorische problemen te stuiten omdat het weekend van het festival een week opschuift. De definitieve uitnodiging volgt en de reis wordt geboekt. Onze Chinese contactpersoon wil ook een graantje meepikken van ons verblijf in China en verlangt dat het Peking-verblijf via hem wordt georganiseerd. Gerrit Obrink en Jan Busch weigeren dat en houden vast aan onze opzet. Peking doet Kras en Luoyang de organisatie van het festival.
 

Er wordt een gezamenlijke inentingsavond georganiseerd en een gezamenlijke visumaanvraag. Naar verluidt staat er hond op de Chinese menukaart. Zekerheidshalve laten we ons ook inenten tegen hondsdolheid. Vroegtijdig het visum aanvragen is het devies. En dat gebeurt maar de Chinese ambassade in Den Haag maakt het spannend. Pas op de allerlaatste werkdag voor vertrek, kunnen Gerrit Beernink, Jan Oberink en Jan Busch naar Den Haag afreizen om de paspoorten met visa op te halen.



Verslag van dag tot dag
  
Zondag 16 september 2012 - dag 1
Vandaag gaat de reis beginnen. Om 5 uur 's morgens stappen we in de bus die ons naar Schiphol brengt. Iedereen heeft er zin in. Ruim van tevoren checken we in op Schiphol. We ondervinden geen problemen met het gewicht van de koffers.
Om 9.45 uur vliegt Swiss ons naar Zurich en daar moeten we overstappen op het vliegtuig van Swiss naar Beijing. Keurig op tijd (maar dat mag je van Zwitsers verwachten) komen we in Zurich aan en het overstappen op het vliegtuig naar Beijing gaat soepel. 13.10 uur gaan we de lucht in op weg naar Beijing. We hebben een lange zit van 10 uur voor de boeg. De volgende dag om 5 uur Chinese tijd  arriveren we in Beijing. De stationshal van het vliegveld is indrukwekkend. Later vertelt Anita, onze Engels sprekende Chinese gids, dat het voor de olympische spelen van 2008 nieuw is gebouwd. Na een grondige paspoortcontrole worden we met de bus naar ons hotel gebracht, waar we aanschuiven aan het ontbijt. 
 
Maandag 17 september 2012 - dag 2
Na het ontbijt rijden we naar de prachtige Tempel van de Hemel. Een taoïstische tempel waar de keizer tweemaal per jaar ging bidden voor een goede oogst voor alle Chinezen in het keizerrijk. Bij de  tempel bevindt zich een groot park met duizenden eeuwenoude bomen dat dagelijks door vele Chinezen als plaats om muziek te spelen en te dansen gebruikt wordt. De Tempel asn de Hemel is een favoriete plek voor trouwfoto’s. Ook als wij er zijn laat een bruidspaar zich op die locatie fotograferen. Ondanks het vroege tijdstip van vertrek de vorige dag, en de lange reis klaagt niemand over gebrek aan slaap.

De volgende stop is de Liulichang Antique street. Liulichang is een honderden jaren oud straatje, waar kunst, antiek, ambachtswerken en vele andere curiosa te koop zijn in kleine winkeltjes. Ideaal voor onze rommelmarktcommissieleden om inkopen te doen om het aanbod op onze rommelmarkt te variëren. Behalve het antiek, trekt ook de wirwar aan stroomdraden boven de straat de aandacht. De straatjes en de warenmarkt in de buurt geven een bijzondere couleur locale.

Terug naar het hotel om in te checken. De hotelkamer ziet er goed uit en is van alle gemakken voorzien. 
 
Dinsdag 18 september 2012 - dag 3
Vandaag beginnen we onze stadstour door Beijing met een bezoek aan het plein van de Hemelse Vrede. Het Plein van de Hemelse Vrede of Tiananmen-plein wordt wel het grootste plein ter wereld genoemd.  Het plein is 880 meter lang en 500 meter breed. Op het plein bevindt zich ook het mausoleum van Mao.
Lange rijen Chinezen wachten tot ze een bezoek kunnen brengen aan de opgebaarde (excuus; slapende) Mao. Wij skippen dit onderdeel en gaan in de plaats daarvan via de ondergrondse naar het Nationale Museum dat aan de andere kant van de straat ligt. De handbagage wordt bij binnenkomst gescand en de bezoekers worden gecontroleerd op bezit van wapens en explosieven. Menig roker raakt hier zijn aansteker kwijt. China heeft geen koffie-cultuur maar in dit museum hebben ze heerlijke koffie.  
's Middags brengen we een bezoek aan de Verboden Stad. Tijdens de Ming en Qing dynastie werd Beijing verdeeld in ommuurde secties. De Verboden Stad was het binnenste en belangrijkste gebouwencomplex. In dit complex woonde de Keizer met zijn concubines en zijn gehele hofhouding. De gebouwen rond het paleis mochten niet hoger zijn dan de gebouwen van de Verboden Stad. De reden was dat het volk de Keizer nooit in de ogen mocht kijken. De keizer werd altijd rondgedragen in zijn draagstoel, zodat men naar hem op moest kijken. De toegang tot de Verboden Stad was verboden voor iedereen die niets met het hof te maken had. Desondanks mogen wij er wel in. Het complex beslaat 72.000 vierkante meter en bestaat uit 9999 vertrekken. Rond het complex is een 10 meter hoge muur gebouwd met een omtrek van 6 kilometer met aan de buitenzijde een metersdiepe gracht. Het hoofdcomplex bestaat uit 3 paleizen die achter elkaar zijn gebouwd op de zogenaamde Middaglijn. Aan de noordkant van het complex zijn de Keizerlijke tuinen te vinden. Voordat we gaan eten brengen we een bezoek aan een zijdefabriek. Het hele proces van cocon tot zijdeverwerking wordt ons geshowd. Prachtig spul dat zijde, maar ik zie er maar weinig chinezen in rondlopen. Na het avondeten brengen we een bezoek aan de snackmarket. Een lange straat met een aaneenschakelijking van kraampjes waar allerlei bereide etenswaren worden verkocht. Gefrituurde sprinkhanen, gekookte zeesterren, gewokt zeewier, haaievinnensoep en van die enge beestjes en grote insecten op stokjes. Leuk om te fotograferen maar niet voor mijn menselijke consumptie geschikt. De avond wordt vervolgd met een bezoek aan een drukke winkelstraat waarvan de winkels tot 's avonds laat open zijn. In deze straat zijn veel dure merken gevestigd.
  's Avonds trakteert Jan Busch ons op een borrel omdat hij jarig is (66 jr) in het café naast het hotel. De waard weet niet wat hem overkomt als plotseling 28 Nederlanders zijn zaak binnen komen. Snel wordt de boel verbouwd zodat we met zijn  allen in een kring kunnen zitten. De komende avonden heeft hij een goeie aan ons. De leuke liedjes die we zingen, zal de Chinees als gebral in de oren hebben geklonken.
  
Woensdag 19 september 2012 - dag 4 
Het weer is fantastisch. Lekkere temperatuur en veel zon. We boffen ontzettend met het weer. Agnes Wolterink wordt regelmatig gebeld door haar Willy en bijgepraat over het weer in Nederland. Dat is niet om over naar huis te schrijven. Koud en regenachtig.

Vanmorgen gaan we eerst naar  het zomerpaleis aan het Kunming-meer. Op de heenweg brengen we een verplicht bedrijfsbezoekje aan een zoetwaterparelkwekerij. Het wordt ons duidelijk dat Anita de excursies uitbreidt met verplichte bedrijfsbezoekjes om de verkoop van Chinese artikelen te bevorderen. Gelet op het aantal bussen dat een tussenstop maakt bij de fabrieken, een hele normale gang van zaken in China.

Het zomerpaleis was van oudsher een buitenverblijf van enkele dynastieën keizers, maar de huidige gebouwen dateren uit de tijd van Cixi, de keizerin-weduwe. Zij liet aan het eind van de 19de eeuw het hele complex uitbouwen, en verbleef hier grotendeels zelf tijdens de laatste jaren van het keizerrijk. Het complex is prachtig om te zien. Enige spraakverwarring doet zich voor door de naam Cixi, door onze gids uitgesproken als Sissi. We denken allemaa ldat  de Oostenrijkse keizerin Sissi wordt bedoeld en verwonderen ons dat ze elk jaar zo'n enorme reis, wellicht per postkoets,  ondernam om naar China te gaan om vakantie te vieren en dat zonder vliegtuig. Wim Woeltjes vraagt nog of Franz Jozef niet meeging, maar Anita die ook de spraakverwarring deelachtig is,  antwoordt dat we zo dadelijk bij een mooie fotogenieke plek aankomen. Gaandeweg wordt ons duideliljk dat Sissi een Chinese keizerin is. 

Gerrit Beernink wordt gezakkenrold. Gelukkig komt hij er op tijd achter en ziet dat de man die zijn  portemonnaie steelt  het doorgeeft aan een vrouw die het in een handtasje stopte. Op luide toon eist Gerrit dat ze haar tasje opendoet. De vrouw speelt stommetje maar opeens ligt de portemonnaie op de grond met alles er in. Gelukkig maar, maar wel een vervelende ervaring. Verder hebben we van criminaliteit geen last.
's Middags brengen we een bezoek aan een oude traditionele wijk in Beijing, de Hutongs genaamd. We worden vervoerd met riksja's. Een bakfiets waarin twee passagiers  in het bakje plaatsnemen en door een fietskoerier worden vervoerd. Dat is hilarisch. Na een bezoekje aan een klokkentoren worden we door een doolhof aan smalle steegjes meegenomen naar een huis waar een gezin woont om te zien hoe er in traditioneel China wordt geleefd. Mevrouw Wan heet ons hartelijk welkom. Het is leuk om te zien hoe zij en haar gezin daar leeft. Waarschijnlijk is het wel een betere levensstandaard dan de gewone Chinees in die wijk want het ziet er allemaal vrij comfortabel en modern uit ondanks dat het huis twee honderd jaar oud is. Mevrouw Wan krijgt regelmatig hoog bezoek. Op het dressoir staan foto's van een bezoek van Henry Kissinger, De Noorse koning, de Belgische premier Leo Tindemans en recent van mister en misses Lubbers uit Nederland. 
 
Na ons bezoek aan de wijk Hutongs  moeten we met een andere bus verder omdat onze bus een ongelukje heeft gehad en er is een zijruit kapot. Daarna gaan we naar een groot shoppingcentrum. In het shoppingcentrum zijn heel veel winkeltjes met allerlei prullaria waarbij je moet afdingen. Er zijn in Beijing diverse markten waar je nepartikelen kunt kopen. In China wordt alles wat je maar kunt bedenken nagemaakt en op deze markten wordt het verkocht. Afdingen is essentieel wanneer je als toerist deze markten bezoekt. Het is niet ongebruikelijk om na het horen van de prijs een tegenbod te doen van 15-25%. Weglopen is een manier om de verkoper tot een lagere prijs te dwingen. Ik had bijna een i-phone4 gekocht voor 50 euro maar met garantie tot om de hoek. Ik durf het niet aan. 
 
Donderdag 20 september 2012 - dag 5
Vandaag staat de Chinese Muur - de attractie van China - en een aantal keizerlijke graftombes op het programma. We gaan naar Badaling, 65 km. ten noordwesten van Beijing. Dit deel van de Grote Muur is in 1957 gerestaureerd. De bus doet er twee uur over om er te komen. De wegen en het openbaar vervoer zijn goed in China. Ondanks de grote drukte rijdt het goed door. 
De sectie bij Badaling stamt uit de 14e eeuw, dus uit de Ming-dynastie; deze bevat ook wachttorens. Ongelofelijk dat zoveel eeuwen geleden de chinezen een muur van 6.000 km hebben aangelegd in de bergen terwijl bij ons de baksteen nog uitgevonden moest worden. Naomi is onvermoeibaar en loopt met veel gemak tot het hoogste punt van de Badaling-sectie, en dat zijn heel veel meters bergop. De moeite wordt beloond want het uitzicht is prachtig. Dieter wordt beloond met een medaille voor zijn beklimming van de Muur. Het weer is erg goed. Veel zon en lekkere temperatuur.  Na de Chinese muur met dit keer een bedrijfsbezoekje aan een koperslagerij, gaan we graftombes uit de Ming-dynastie bekijken. Leuk maar niet spectaculair. Vanavond eten we traditionele Peking eend in een heel bekend en groot restaurant. Volgens Anita is Peking de enige plek waar de Peking-eend de juiste smaak heeft. 
 
Vrijdag 21 september 2012 - dag 6 
's Morgens vroeg uit de veren. Om 6 uur staan we onder de douche want de trein vertrekt om 10.00 uur. Vandaag reizen we met de trein naar Luoyang. De trein doet er 7 uur over en dan is het nog een hogesnelheidstrein.  De afstand bedraagt  665 km. Uit de verhalen die we vooraf hebben gehoord, begrijpen we dat we geen al te hoge eisen moeten stellen aan het reizen met de trein in China. Er wordt volop gerookt, passagiers spugen er vrolijk op los, en de halve veestapel wordt meegenomen op reis.  Het valt erg mee blijkt achteraf.
 
De bus brengt ons naar het treinstation. We arriveren ruim op tijd op het station. Het gaat er wat anders aan toe dan in Nederland. Voordat je het station binnenkomt wordt de bagage gescand en het treinkaartje gecontroleerd. De wachtkamer op het station grenst aan een kleine supermarkt. We slaan wat versnaperingen in voor onderweg.
 
Voordat we het perron betreden, wordt het kaartje geknipt. We hebben allemaal een gereserveerde zitplaats. Het treinkaartje kost 242 yang enkele reis, tweede klas. Omgerekend is dat € 31 (10 yang is € 1.30). Kras heeft de treinkaarjtes geregeld. De trein is van moderne snit, met een spitse snuit. 
Het treinstel is verdeeld in 20 rijen stoelen, 5 stoelen per rij, 3 aan 2. De stoelen staan niet in een treinzit-opstelling maar in een vliegtuig-opstelling, achter elkaar dus. Of allemaal vooruit reizen of allemaal achteruit reizen. Dat de chinezen dit op ingenieuze wijze hebben opgelost zodat je altijd in de rijrichting reist, daar komen we later achter.  De trein zit vol. Veel Chinezen zijn onderweg om de vakantie thuis door te brengen. Op 1 oktober is er een nationale feestdag en dan hebben de Chinezen drie dagen vrij. Die nationale feestdag wordt gecombineerd met een vakantie. De groep is over twee treinstellen (nr. 5 en nr. 6) verdeeld. We zitten dus niet allemaal bij elkaar. Treinstel 5 kent een restauratiegedeelte waarin een afhaalchinees zit.
 
We rijden Beijing uit door een wijk met hoge woontorens in aanbouw. De architectuur kenmerkt zich door functionaliteit, hoog de lucht in, ranke gebouwen zonder veel opsmuk, bijna geen balkons, strak en symmetrisch. Aan de top van het gebouw wordt aandacht besteed om het gebouw een eigen gezicht te geven.  Het is meer dan een plat dak waar een liftkoker bovenuit steekt. De dakrand steekt ver buiten de muurgevels. Twintig dezelfde flats in slagorde is niet ongebruikelijk. Het geheel maakt een harmonieuze indruk.  Eigenlijk oogt het best mooi. De oudere flats zijn vaak veel minder hoog, met aan de buitenkant van elk flatje zijn eigen roestige airco-ventilator. Geen fraai gezicht. Deze flats zijn door de tand des tijds aangetast en zien er daardoor minder fraai uit. 
 
Buiten Beijing rijden we door een vlak en groen landschap. Er wordt veel mais verbouwd. De zon laat zich vandaag niet zien. Het is bewolkt maar wel droog. Hier en daar wordt gebouwd. Geen enkel huisje, maar meteen hoge woontorens en brede straten en verkeerswegen. Het is alles of niets. Zo nu en dan staat er in het landschap een traditioneel Chinees huis. Het huis staat op een verhoging, een soort kleine terp voorzien van een koppelstenen rand. Het dak is karakteristiek. De dakranden steken ver over de gevels heen en krullen aan het eind op. Het dak wordt bedekt met mooie halfronde pannen die om en om in elkaar grijpen.  Het hemelwater wordt niet via een dakgoot afgevoerd maar valt rechtstreeks naar beneden. Doordat het huis op een soort podium staat, en de dakrand ver uitsteekt, blijft de vloer droog. 
 
De trein rijdt comfortabel. We hebben tot nu toe nog niets gemerkt van de Chinese ongemanierdheid. Er wordt niet gerookt, niet gespuugd en niet opgeboerd. Ongegeneerd gapen is een nationale volkssport. De Chinezen  houden de boel schoon. Je ziet geen rotzooi op straat en het openbaar groen ziet er keurig verzorgd uit. Tussendoor komt het cabinepersoneel de vloer dweilen. Via de display boven de deur worden we geïnformeerd over de stations die de trein aandoet en de snelheid van de trein. Op sommige stukken rijdt de trein ruim 150 km per uur. 
 
We naderen Zhengzhou. De trein steekt een groot meer over en het landschap wordt heuvelachtig. Een paar grote rotsen zijn door beeldhouwers omgetoverd tot de gezichten van nationale helden. Op sommige plekken onttrekt bosschage ons het zicht op de vuilnisbelt die er achter ligt. 
 
Het cabinepersoneel komt naar ons toe en beduidt ons dat we de rugleuning van de stoel in verticale stand moeten terugzetten en dat we moeten opstaan. Vervolgens worden de stoelen 180 graden gedraaid. Ah, zo lossen de Chinesen het in-de-goede-richting-rijden-vraagstuk op. Simpel, een draaipoot onder de stoelen. Handiger dat de trein omdraaien.
  
Om 15.30 uur rijden we het station van Zhengzhou binnen. De trein blijft wat langer stilstaan. Dit keer last de machinist een rookpauze in. De wachttijd bij de stations die we onderweg hebben aangedaan bedroeg 2 `a 3 minuten. Te weinig om 28 Klepper met bagage door een nauwe deur naar buiten te werken. Lucie Sprenkelder bedenkt een ontruimingsplan om op tijd uit de trein te komen. We verdelen ons in drie groepen, één geeft de koffer aan, de ander pakt de koffer aan en eentje houdt een oogje in het zeil. Jan Busch wil de kloek echter bij elkaar houden. Om 16.10 uur vertrekt de trein weer in de richting van waar we vandaan gekomen zijn. Zhengzhou is een kopstation. Nog 50 minuten reizen en dan komen we in Luoyang aan. Kennelijk heeft de machinist te lang gepauzeerd en moet hij de verloren tijd inhalen. Hij voert de snelheid van de trein op tot 250 km per uur. Nog eventjes en we gaan vliegen. Keurig op tijd arriveert de trein in Luoyang. De NS zou er trots op zijn. We wurmen ons met de bagage naar buiten.
 
In Luoyang worden we opgewacht door onze gids voor de komende dagen. We kunnen hem Jim noemen. De bus die ons ter beschikking staat is wat kleiner dan we tot nu toe gewend zijn. Niet alle koffers passen in de bagageruimte onderin de bus en een stel koffers moet boven in de bus worden meegenomen. 
Onderweg naar het hotel wijst Jim ons het stadion aan waar het festival plaatsvindt. Een futuristisch gebouw dat op een grote vliegende schotel lijkt. En passant vertelt hij ons dat we na het diner, op het podium in het stadion in kostuum moeten repeteren voor de show van morgen. Dat was ons niet bekend, maar omdat we toch geen plannen hebben voor die avond is dit wel een leuk verzetje. De repetitie stond gepland voor morgen en de show met de optocht door Luoyang voor zondag. Kennelijk is het een dag naar voren gehaald. We schikken ons in ons lot.
  
Het hotel is van mindere kwaliteit dan ons hotel in Beijing. De hotelkamer is ruim genoeg en beschikt over twee brede éénpersoonsbedden met een harde matras, maar de badkamer is aan een renovatie toe. De douche is geen aparte ruimte in de badkamer maar moet met een douchegordijn worden afgeschermd van de wc-pot. Het doucheputje is niet onder de sproeier van de douche gesitueerd maar aan de andere kant van de badkamer zodat tijdens het douchen de vloer blank komt te staan. Het hotel beschikt niet over een internetplek, het personeel spreekt geen engels (via de computer en een vertaalprogrammaatje kun je communiceren), koffie kennen ze er in één variatie, namelijk met melk en suiker omdat Nescafé zo de instantkoffie aanlevert, maar meet zich wel de naam aan van een businesshotel. Maar ja, een oud chinees spreekwoord luidt: ` Ér
w†„4á„®Á¬ (een gegeven paard moet je niet in de bek kijken). 

 
De generale repetitie verloopt prima. We oogsten applaus van de andere deelnemers en dat zijn er nogal wat. Maar liefst 36 groepen doen mee aan het festival. Jammer alleen dat het contact met de andere groepen zich beperkt tot wat algemeenheden. Samen gezellig een biertje drinken is er niet bij.
 
Zaterdag 22 september 2012 - dag 7
Vandaag de grote uitvoering en parade door Luuoyang. We moeten om negen uur bij het stadion zijn. Op het parkeerterrein staan de groepen opgesteld. Veel, heel veel foto's worden over en weer gemaakt. Eén voor één gaan de groepen het stadion binnen. Vanwege het grote aantal deelnemende groepen mag iedere groep maar één dansje doen. Het stadion is zeer goed gevuld met enthousiaste Chinezen. Wij dansen de Driekusman. De uitvoering verloopt prima. Wim Woeltjes speelt er lustig op los maar wordt ruimschoots overstemd door de muziek uit de geluidsinstallatie. 
Na het optreden worden we met de bus onder politiebegeleiding naar de hoofdstraat van Luoyang gebracht voor de parade. Het publiek staat rijen dik toe te kijken. Goh, wat zijn er veel Chinezen, zelfs het leger kijkt toe. Op elk kruispunt dansen we de Driekusman. Op de kruispunten liggen rode tapijten waarop gedanst moet worden. Jammer, omdat het tapijt het klepperende geluid van de klompen dempt en het danst zwaar. Aan het einde van de parade merk je dat goed in je benen.
's Middags om 15.00 uur vertrekken we in onze casual kleding naar de Longmen caves voor een bezoek aan de Grotten van Longmen ("Drakenpoort"). De grotten zijn gelegen op 12 km ten zuiden van Luoyang in de provincie Henan. De grotten liggen langs de Yí-rivier en zijn een traditie van de grottempelbouw. In elke grot huist een boedha. 
 
Zondag 23 september 2012 - dag 8
Van Jim begrijpen we dat we vandaag met de bus naar Huangcheng-village gaan voor een optreden. Jim is niet erg scheutig met informatie, wellicht omdat hij ook niet meer weet. Na een paar uur rijden komen we met de bus in Huangcheng aan. Huangcheng ligt in een heuvelachtig terrein op drie uur rijden van Luoyang. Wederom wordt de driekusman van stal gehaald. 
's Middags bekijken we de plaatselijk mandarijnen-kazerne. Een prachtig mooi oud complex (+/- 1400 na chr.) waar in vroegere tijden de prime-minister was gehuisvest en als een opleidingsinstituut, regeringsgebouw en wooncomplex werd gebezigd. Een groot ommuurd complex met binnenin  tal van gebouwen, binnentuintjes en doorkijkjes. Bij de uitgang zijn winkeltjes en stalletjes gevestigd voor verkoop van souvenirs. De verkopers zijn hier niet opdringerig zoals dat wel in Beijing het geval was en ze hebben een brede varieteit aan gunstig geprijsde verkoopspullen. Al met al een zeer geslaagde dag met een kort optreden en prachtig mandarijnen-kasteel.
 
Maandag 24 september 2012 - dag 9
Vandaag gaan we naar de Longtan-vallei op twee uur rijden van Luoyang. De Longtan vallei ligt bij Xin'an, 60 kilometers ten westen van Luoyang. Als we de snelweg verlaten worden de bussen in convooi onder politiebegeleiding naar het Geo-park gebracht voor een optreden. De lunch gebruiken we in een Chinese plattelandsgemeente waardoor je een indruk krijgt van het leven van alledag van de Chinees buiten de grote stad. Zo te zien wordt er veel op straat geleefd. De kleermaker en de schoenmaker hebben hun gereedschap op straat uitgestald. Bij een onbeheerd achtergelaten gemotoriseerde bakfiets neemt Wim Woeltjes plaats achter het stuur voor een fotoshoot.
De Longtan vallei is de grootste vallei in de Yanshan bergen. Het is beroemd vanwege de kloof die door de bergen snijdt en de schitterende natuur. Bij aankomst in de vallei moeten we ons omkleden voor een optreden. Veel dansers en weinig publiek. Voor de verandering dansen we de Almelose kermis. Ook hier weer de gebruikelijke fotosessies. 
Na het optreden gaan we een bergwandeling maken door de kloof in de Longtan-vallei. Een schitterende tocht, onbeschrijfelijk mooi. Aan weerskanten hoge bergen en daartussen slingert een breed water met af en toe een waterval. Na elke bocht opnieuw een prachtige omgeving. Het pad dat we bewandelen is goed gebaand. Aan het eind van de kloof staan grote golfkarretjes op ons te wachten om ons terug te brengen naar de bussen. Het gaat met een hoeraatje de berg af. Het is ons laatste optreden geweest in China. Anton Buil en Bennie Schenk geven hun klompen weg aan een stel Chinezen zodat ze wat extra ruimte in hun koffer hebben. Hun voorbeeld doet volgen. 
 
Dinsdag, 25 september 2012 - dag 10
 De koffers zijn gepakt en vandaag maken we de terugreis naar Beijing. We nemen afscheid van Luoyang. Maar voordat we vertrekken brengen we een bezoek aan het Luoyang-park. Een grote aangelegde tuin met vele planten en bomen. Ook hier heeft de herfst zijn intrede gedaan en zijn de bloemen uitgebloeid. We zijn sneller uitgekeken dan gepland en om de tjd te doden tot aan het vertrek, bezoeken we een papierknipkunst-werkplaats. We spenderen onze laatste yangs aan souveniertjes.  
De trein brengt ons in vliegensvlugge vaart naar Beijing. We worden opgewacht door Anita die ons begeleidt naar het hotel voor een korte overnachting. 
 
Woensdag 26 september 2012 - dag 11
's Morgens om half vier brengt de bus ons naar het vliegveld. Stipt op tijd vertrekt het vliegtuig dat ons naar Zurich brengt. Vanaf Zurich is het nog een kattensprong naar Amsterdam.. Bij aankomst in Nederland worden we warm welkom geheten door Wil Ditzel, Willy Wolterink en Ina Vos. Jan en Helma Busch sluiten hun dochters in de armen. Gelderesch brengt ons terug naar Aalten.  We kijken terug op een mooie en bijzondere reis die geen van ons had willen missen.
Ook Bennie Piek die van tevoren zijn bedenkingen had met vervelende onderbuikgevoelens, kijkt terug op een geweldige reis die hij niet had willen missen.

 
Opvallende zaken

Het ene varken bij het andere varken


In de Chinese astrologie worden de sterrenbeelden weergegeven als dieren. Het geboortejaar van iemand wordt gelinkt aan een dier en dat is het sterrenbeeld dat voor dat geboortejaar geldt. 2012 is het jaar van de draak. Het opperdier en het favoriete sterrenbeeld voor de Chinees. Een Draak heeft veel zelfvertrouwen en is uiterst intelligent en erg alert. Een perfectionist, ambitieus en direct. In China wordt, zo valt me op, overal de draak mee gestoken.


Mijn geboortedatum kent het varken als sterrenbeeld. In Xin’an zie ik mijn sterrenbeeld in levende lijve.  Een leuk moment om met mijn sterrenbeeld op de foto te gaan. Een varken heeft altijd wat te vreten, is tolerant en begrijpend, sensueel, geestdriftig, aardig, sympathiek en waarheidsgetrouw en een uitstekende danser. Het varken combineert het best met het sterrenbeeld rat. Het sterrenbeeld van mijn vrouw. De rat is heel vindingrijk, hardwerkend, charmant, intelligent, populair en gericht op sociale gebeurtenissen. Anita vertelt ons het verhaal van de sluwheid van de rat. Alle dieren moeten bij de keizer op audiëntie komen. Het zwijn heeft de eer om voorop te mogen lopen in de optocht van de veestapel, maar de rat wil graag als eerste bij de keizer arriveren.  Het varken is maar wat trots om als eerste de keizer te mogen begroeten. Een absoluut hoogtepunt in zijn dierlijk bestaan. De rat is diep teleurgesteld dat de keus op het zwijn is gevallen. Daarop bedenkt de rat een list. De rat klaagt bij het zwijn over vermoeidheid en pijnlijke poten en vraagt het zwijn een uur te pauzeren.  Dat komt het zwijn niet uit want dan komen ze te laat bij de keizer. Vervolgens vraagt de rat aan het zwijn of ’t ie  mee mag reizen op de rug van het zwijn. Het goedmoedige zwijn  stemt toe en als de stoet bij de keizer arriveert, springt de rat van de rug van het zwijn en begroet als eerste de keizer.Het varken bemerkt dat ’t ie in het ooitje is genomen Daar komt de uitdrukking dom varken vandaan. Gelukkig is dit schrijver-varken slim genoeg geweest om een rat te trouwen zodat zijn tekortkomingen worden gecompenseerd, maar of de rat er verstandig aan heeft gedaan om een zwijn te trouwen, is de vraag.

Pingelen

Overal in Beijing hangen straatverkopers rond die menen dat je gebrek hebt aan een petje, een rolex-horloge, een Gucci-tasje of een ansichtkaart. Overigens, wie voor ansichtkaarten gaat, doet er verstandig aan om de verkoper te vragen of hij ook postzegels verkoopt. Weinig kans op succes want daar valt niks aan te verdienen. De verkopers zijn net vliegen die om je heen blijven zwermen. Anita heeft ons verteld dat we flink kunnen afdingen bij aankopen. Vooral als je ergens maar eventjes bent, kun je daar schaamteloos gebruik van maken. Jij bent niet gekomen om te kopen maar zij wel om te verkopen, en over vijf minuten ben je weer vertrokken en is hun verkoopkans verkeken. Zulke onderhandelingsspelletjes leveren altijd leuke taferelen op. 

Op de Gyan markt in Beijing loopt Wim Woeltjes met Gerrit Obrink mee. Gerrit koopt zich een paar voet-tennishoedjes. Een soort tennishoedje dat verzwaard is en dat je met de voeten naar elkaar toespeelt. Gerrit pingelt de prijs voor drie hoedjes van 100 yang (€ 13) terug naar 20 yang (€ 2,60). Wim wil er ook drie en weer vraagt de verkoper 100 yang. Wim wil niet meer dan 10 yang betalen en krijgt ze uiteindelijk voor 18 yang mee. Lucy loopt samen met Leo  over de markt. De verkopers willen Lucy een herenkostuum aansmeren,  maar Lucy staat haar mannetje en maakt tot grote hilariteit van de verkopers duidelijk dat ze een vrouw is. 


De prijs van een i-phone4 zakte van 1.200 yang naar 400 yang. Ik durfde het niet aan omdat ik geen garantie kreeg. Het afdingen ging ons goed af naar ons gevoel, hoewel we nu met de pruttel waar we niet om gevraagd hebben in onze maag zitten.

Chinezen houden van kezen
China heeft ruim 1,3 miljard inwoners. Al die Chinezen moeten eten, drinken, wonen, werken, reizen en het fokt maar voort. In de jaren 70 van de vorige eeuw  heeft daarom de Chinese regering een één-kind-politiek ingevoerd om overbevolking tegen te gaan. Een tweede leg wordt bestraft met een flinke geldboete tot drie keer het gemiddelde jaarsalaris. Bij het negeren van de boete wordt het kind identiteitspapieren onthouden en wordt het een illegale in eigen land. De huidige generatie Chinezen zijn dan ook vaak enig-kind. De keerzijde is dat door de één-kind-politiek er een onevenwichtige bevolkingsopbouw tot stand is gekomen. 

Aanvankelijk mikten de ouders in spe op jongetjes en dat lukte aardig hoewel bij een echoscopie nooit verteld wordt of het een jongetje of een meisje is. Het aantal jongetjes overtrof het aantal meisjes en dat resulteerde erin dat 20 jaar later de meisjes in ondertal waren en daardoor een grote keuze hadden in hun huwelijkskandidaten. China zit met een overschot aan vrijgezelle jongemannen. Ouders doen er van alles aan om hun knapen aan de vrouw te krijgen.  
Kinderen groeien vaak op zonder broertjes en zusjes. Dat werkt door in hun sociale omgang. 
Door de gestegen welvaart leven de chinezen langer en moeten de kinderen hun ouders en hun opa's en oma's verzorgen. Bijna een onmogelijke opgave.    
 Daarom is de één-kind-politiek versoepeld. Wie enig kind is en met een enig kind trouwt, mag twee kinderen op de wereld zetten. 
Anders dan het opschrift doet vermoeden, zagen we in China geen naaktfoto's van vrouwen, of het zinspelen op  vrouwelijk schoon en machogedrag. Hier krijgt de vrouw, ook in reclame-uitingen, het respect dat ze verdienen. 
 
Chinese keuken
China heeft een hele rijke eetcultuur. Alle dagen chinees (hoewel MacDonalds, KFC, patat en pizza hun intrede doen). De toerist wordt hier werkelijk getrakteerd op 3x per dag chinees. Rijst, stukjes vlees, gewokte groentes, en bruine bonen die pinda's blijken te zijn. Het wordt voor je uitgestald  op een draaiplateau op de tafel. Je geeft een slinger aan het draaiplateau en het gewenste gerecht komt in je richting. Vervolgens schep je je theeschoteltje dat als eetbord dient vol, en pakt de stokjes op om het gerecht naar binnen te werken. Heet, heter, heetst is kennelijk het devies in de chinese keuken. Daar moet je mee oppassen. Sommigen nemen teveel van het goede hetgeen leidt tot drieterietus. Lastig in een land waar de sanitaire voorzieningen anders zijn dan thuis, lees hurktoiletten. Ach, om maar met Lucy's woorden te spreken, je past je aan of je blijft thuis. En daar heeft ze volkomen gelijk in, maar het blijft vervelend als je heel veel vaker dan normaal een bezoekje moet afleggen om iets kwijt te raken waar je niks meer van in voorraad hebt. Niet alleen je mond voelt branderig aan, maar ook je anus krijgt een nabrander. Desalniettemin, het Chinese eten verveelt niet gauw. Het valt goed, zelfs de witte rijst die wij thuis tot nassi verwerken, wordt graag geconsumeerd. Alleen jammer dat ze geen Lassi-toverrijst hebben met die grote droge korrel.

 

There are nine million bicycles in Beijing
Ketie Melua zingt there are nine million bicycles in Beijing. Een deel ervan hebben gezien. Vreemd genoeg bijna geen nieuwe fietsen. Oude roestige exemplaren waarvan de ketting nodig moet worden gespannen des te meer. Een fiets heeft per definitie geen verlichting, hoeft ook niet want fietsen zonder licht is toegestaan. Bedrijfsfietsen zijn vaak uitgvoerd als driewieler en uitgerust met een laadbakje achterop. Het bakje wordt huizenhoog volgepakt, op het gevaar van kantelen af, om spullen te vervoeren.  Nog een opvallend punt is dat veel roestige fietsen zijn uitgevoerd met een elektrische aandrijving. Komt de elektrische fiets van oorsprong uit China en niet bij Sparta vandaan? 
Hoe het ook zij, de chinees fietst veel.
Gemotoriseerd fietsen doen ze ook graag. De hele familie, vader - moeder -kind wordt erop vervoerd. Het crosst allemaal door elkaar met weinig respect voor auto's en bussen. Gevolg een kakofonie aan claxongeluiden en sirenes.
Behalve negen miljoen fietsen, rijden er misschien ook wel negen miljoen auto's rond in Beijing. In tegenstelling tot de fietsen, zijn het bijna allemaal grote middenklassers van recente bouwjaren. Veel duitse automerken rijden er rond. Het hectische verkeersbeeld doet vermoeden dat veel auto's lidtekens dragen van de verkeersdeelname. Dat valt er mee. Je ziet weinig schade aan auto's. Kennelijk zijn de chinezen meesters in het ontwijken. Ook valt op dat de auto's geen trekhaken hebben. Een auto met een aanhanger zie je dan ook niet. Wellicht dat de pick-up in deze behoefte voorziet.
  
Hurry - hurry - quick - quick 
Wie veel wil zien in korte tijd moet vroeg uit de veren. Uitslapen was er voor ons er niet bij. ’s Morgens op tijd opstaan en de dag maximaal benutten. Anita en Jim maanden ons regelmatig om haast te maken. De Chinezen houden er een flink tempo in. Rustig een terrasje pakken was er niet bij.

 Milieu
China is een proper land. In Nederland kun je misschien van de vloer eten, daar kun je van de straat eten. Er zijn zoveel straatvegers aan het werk dat de straat niet de kans krijgt om smerig te worden. Recycling is een nationale volkssport. Afvalbakken zijn gesplitst in een bak reclyclebaar en niet-recyclebaar. Plastic waterflesjes worden ingezameld en alles van waarde wordt hergebruik.

Lest Best

China was fantastisch. Tijdens ons verblijf in Beijiing hebben we heel veel mooie dingen gezien, zoals de Tempel van de Hemel, de Verboden Stad, het Zomerpaleis, de Hutong-wijk en de Chinese Muur. En natuurlijk de stad zelf met de drukte die zo'n stad  met zich  meebrengt. 
Ook Luoyang was een verrassing met de Longmen-grotten, het park aan de rivier de Luo en het mandarijnen-klooster. 's Maandags stond er een dansoptreden en een bergwandeling in de Longtan-vallei op het programma. Het optreden vond plaats op een bijzondere locatie in een wonderschone omgeving. De wandeling daarna sloeg alles. We bewandelden een pad langs een riviertje dat tussen twee hoge bergkammen door slingerde. Een diepe kloof die de bergen doormidden sneed. Er werd ons een prachtige natuur voorgeschoteld. We verwonderden ons dat het water omhoog stroomde. Er deed zich een Escher-achtig effect voor. Het was gezichtsbedrog. Het water stroomde langs een bergwand die doortrokken was met verticale strepen.  Het leek alsof die verticale strepen in de bergwand waterpas liepen maar dat was niet zo. De strepen liepen iets schuin waardoor het leek dat het water dat er langs stroomde, omhoog stroomde.  Na elke bocht in de kloof kwam er een prachtig stukje natuur te voorschijn. Hulde voor Annet te Slaa die haar hoogtevrees overwon door een ijzeren trap van honderd treden overwon en zo de tocht kon voortzetten. 
Nadat we al zoveel moois hadden gezien, was de bergwandeling de slagroom op de taart. 

Aan het eind van de tocht werden we met een soort Flintstonekarretje teruggebracht naar de bus. Het was warm. Jan Busch die voorin bij de chauffeur zat, werd gevraagd of hij de chauffeur wilde vragen de airco uit te zetten.  Jan is goedmoedig en altijd bereidwillig, maar ook Jan kwam tot de conclusie dat het niet snugger was om de chauffeur te vragen de airco uit te zetten.

 

Al met al, China was a nice surprise

Geplaatst door Obrink


«   »