De Klepperklumpkes van 't Walfort                                                     Aalten - Nederland
Home » Reisverslagen » Reisverslag Menorca 2002 (deel 4)

Reisverslag Menorca 2002 (deel 4)

Gepubliceerd op 1 januari 2002 20:06

Reisverslag Menorca 2002 (deel 4)

Dit reisverslag is geschreven door de Kleppers die een week in casa de campo hebben gelogeerd. We zijn met veertien personen:  Gerrit en Pia Geurkink, Jan en Helma Busch, Appie, Rianne en Bertha Heijnen, Henriëtte en Ben Lubbers, Leo en Jopie Ikink, Eef en Dinie Albers en Gerrit Obrink. We hebben per toerbeurt een deel beschreven van ons verblijf  op Menorca. Het geheel is gecompileerd tot één reisverslag.

Reisverslag Menorca - Casa de campo (nr.4)

 

Dit reisverslag is geschreven door de Kleppers die een week in casa de campo hebben gelogeerd. We zijn met veertien personen:  Gerrit en Pia Geurkink, Jan en Helma Busch, Appie, Rianne en Bertha Heijnen, Henriëtte en Ben Lubbers, Leo en Jopie Ikink, Eef en Dinie Albers en Gerrit Obrink. We hebben per toerbeurt een deel beschreven van ons verblijf  op Menorca. Het geheel is gecompileerd tot één reisverslag.



Vrijdag, 1 november 2002

 

Het is mistig als ’s morgen even na negenen de bus van Te Kolste Reizen vertrekt vanaf de Zuiderkerk. Iedereen is goed gemutst maar onderhuids knaagt er iets. We missen Gerhard en Diny Oonk. Links en rechts worden tranen weggepinkt als Diny ons uitzwaait. Jan Oberink die het hele verhaal op video gaat vastleggen, staat vanaf het trottoir het vertrek van de bus te filmen. Het is dat we Frans Wamelink vragen toch maar even te stoppen want anders zou het wel een hele korte film worden.

 

De grote reis naar Menorca  is begonnen. ImageOp uitnodiging van de dansgroep Arrels de Sant Joan zijn we een week te gast in Ciutadella, de vroegere hoofdstad van Menorca. Voor het eerst in haar bestaan gaan de Klepperklumpkes met het vliegtuig op pad en voor sommige Kleppers is het de luchtdoop. Het inchecken op Schiphol verloopt voorspoedig en er zijn geen problemen met de bagage. Terwijl sommigen nog even een hartversterkertje nemen , wordt de Airbus 320 van Iberia gereed gemaakt voor de vlucht naar Barcelona. Keurig op tijd gaat het vliegtuig de lucht in. Vrijwel meteen zitten we in een dikke laag bewolking en valt er weinig meer te zien. Pas boven de Pyreneën wordt het helder en zien we besneeuwde bergtoppen en een prachtig berglandschap. Vanuit het vliegtuig is de kustlijn nabij Barcelona goed te zien en even later zien we de boten in de haven van Barcelona liggen. Precies volgens schema en zonder problemen landt het vliegtuig in Barcelona. We hebben een tussenstop van twee uur voordat we overstappen op een MD-87 voor de Iberia-vlucht naar Menorca. Niks geen watervliegtuig maar een gewoon passagierstoestel zal ons naar Mahon vliegen. Het wordt al donker als we boven Menorca komen. Toch is de grillige kustlijn nog goed te zien. Om zes uur ’s avonds zetten we voet op Menorcaanse bodem. We hebben een voorspoedige reis gehad, hoewel … bij aankomst blijken twee koffers niet meegekomen te zijn.

 

We worden opgewacht door een paar leden van de Menorcaanse dansgroep. Ze hebben een Nederlandse bij zich die al 28 jaar op Menorca woont. Anneke, of zoals ze op Menorca wordt genoemd Anna, zal ons begeleiden en als tolk optreden. Er is weinig tijd om op adem te komen want de touringcar staat klaar om  ons naar Mercadal te brengen voor het eerste optreden. ’s Avonds om half acht hebben we het kostuum al aan. Het optreden vindt plaats in een sporthal. Samen met de Menorcaanse groep en de Mallorcaanse groep wordt er lekker gedanst waarbij de castagnettes minstens net zo hard klepperen als onze klompen. Na afloop is er even tijd voor een hapje en drankje voordat we vertrekken voor het laatste deel van onze reis en de bus ons naar Ciutadella brengt. Ondertussen zijn de twee missende koffers in Mercadal gearriveerd zodat onze spullen weer compleet zijn, dus niks geen manjana, manjana, integendeel ze laten er geen gras over groeien.

 

’s Avonds na tienen komen we in Ciutadella aan. Voordat we naar onze huizen worden gebracht, is er eerst een gezellig samenzijn met de groep uit Menorca en Mallorca. Buiten brandt de barbecue en binnen zitten we aan lange tafels gezellig bijeen. Het is er goed vertoeven. Grote hilariteit ontstaat er wanneer menig Klepper probeert met een lange straal uit de tuit van een wijnkaraf om wijn te drinken. Het lijkt zo eenvoudig maar het valt waarachtig niet mee. Even na twaalven worden we met auto’s naar de huizen gebracht. Ons huis staat een paar kilometer buiten Ciutadella. Het is een casa de campo, een verbouwd boerderijtje. Voor veertien Kleppers het tijdelijke verblijf. Van buiten heeft het wit gestucte muren, van binnen een ruime woonkamer, een keuken, twee badkamers, drie slaapkamers en een grote verblijfsruimte die tijdelijk is ingericht als slaapzaal voor zeven personen. Een aantal van ons slapen luxe, met zijn tweeën op één kamer in gewone bedden. Een aantal slaapt gezellig, met zijn zevenen in een zaal in stapelbedden. Maar voordat we gaan slapen zitten we heerlijk onder het afdak buiten een biertje te drinken en voelen ons erg bevoorrecht. In een warme novembernacht in je T-shirt buiten een biertje drinken, zeg nou zelf, dat is toch niet alledaags.


Zaterdag, 2 november 2002

 

We zijn heerlijk wakker geworden maar wel met een beetje pijn in de rug. Appie heeft eenImagewaterbed; twee matrassen op elkaar en wiebelen dat dat doet. Hij is dus een beetje zeeziek. Ons huisje heeft twee badkamers. Een indoor-badkamer en een outdoor-badkamer. Omdat de indoor-badkamer bezet is, ga ik naar buiten. Het is heerlijk buiten, echt kortebroekenweer vandaag. Na mijn friseur, mijn frühstuck dat al klaar staat. Aanvallen dus maar. Het moet even in de annalen worden vermeld dat Appie daarna zelfs nog heeft afgewassen. Chapeau. Vandaag gaan we kennismaken met Ciutadella. Eerst de koffers met kostuums wegbrengen naar het theater waar we vanavond optreden en daarna de stad verkennen. Het theater is geweldig, nog nooit zoiets moois gezien. De zaal loopt iets op zodat je achterin wat hoger zit dan voorin en heeft een parabole vorm met echte balkons en loges. De balkons worden door zuilen onderstut en zijn prachtig gedecoreerd. Een echt koninklijk theater. Anna vertelt ons dat het theater zes jaar geleden geheel is gerenoveerd en heropend is door de koning Juan Carlos. Het theater staat aan de Placa de Born. Bij de achterkant van het theater heb je een prachtig uitzicht over de haven van Ciutadella. Veel jachten en vissersbootjes liggen er in de haven. Grote oceaanstomers ontbreken echter.

 

De rest van de morgen hebben we vrij om ons zelf te vermaken. Ciutadella is een pittoreske stad dat van oudheden aan elkaar hangt. Rond het Plaza des Born staan oude adellijke woningen opgetrokken uit mergelsteen, het theater waar we vanavond zullen optreden en het 400 jaar oude gemeentehuis. Door de weersinvloeden krijgt de mergelsteen een pastelachtig bruin kleurtje. Het is een mooi groot plein met in het midden een  gedenknaald om de slachtoffers te herdenken van de Turkse bezetting. De smalle straten, de prachtige oude gebouwen, het leven op straat, het heeft allemaal een heel aangenaam karakter. We gaan lekker naar de rommelmarkt. ’s Middags hebben we een lunch in de feestzaal samen met de groep uit Mallorca en Menorca. Eten wat de pot schaft hoewel dat niet bij iedereen in de smaak valt. Deze keer is het een paella-pasta, dat betekent in dit geval macaroni gekookt in visnat inclusief allerlei vissoorten erbij. Garnalen, inktvis en nog meer van die zeebewoners en als je dan zoals ik geen vis lust, dan heb je een probleem. Ik ben niet de enige, ook Jan Oberink en Bennie te Slaa halen hun neus op voor de vis. Gelukkig hebben ze in de stad lekkere broodjes. 

 

Om 18.00 uur maken we, uiteraard in klederdracht, onze opwachting bij de Burgemeester.Image Het is ondertussen schemerdonker. Het gemeentehuis staat ook aan de Placa de Born, vlakbij het theater. Het is een schitterend 400 jaar oud gemeentehuis. We worden ontvangen in een zaal met een soort van kerkbanken. Tijdens de toespraak van de Burgemeester, Anna vertaalt wat de Burgemeester vertelt,  is Jan van Drikus ondeugend. Terwijl Alie aandachtig luistert naar het verhaal van de Burgemeester, knoopt Jan die achter haar in de banken zit, de linten van haar schort vast aan de spijlen van de kerkbank. Als Alie even later wil opstaan, valt ze spontaan terug op haar achterwerk. Ook bij de tweede poging heeft ze nog niet in de gaten dat ze verbonden is met de kerkbank. Pas bij de derde poging ontdekt ze waarom ze zo moeilijk loskomt van haar zitplaats. Ja, die Jan moeten we goed in de gaten blijven houden. Het is nota bene al de tweede keer vandaag dat hij de boel op stelten zet want bij het middageten stopte Jan Aalbers bij een Menorcaanse vrouw, een slak achter het jak. Na de toespraken krijgen we een rondleiding van de Burgemeester door het gemeentehuis en vanaf het dak hebben we een schitterend uitzicht over de haven. Al die lichtjes geeft een welhaast sprookjesachtige sfeer.

 

Daarna gaat het in een optocht naar het theater. Het theater zit tjokvol. Gelukkig zijn de voorste rijen gereserveerd voor de Kleppers. We zitten dus voor een dubbeltje op de eerste rang. Kleppers en klompen doen het altijd goed in het buitenland en ook dit keer is ons optreden een groot succes. De avond wordt afgesloten met een gezellig samenzijn in het feestlokaal. Bij binnenkomst zijn de tafels gedekt met vele soorten gebak en allerlei hapjes. Nadat iedereen zich tegoed heeft gedaan aan al dat lekkers, wordt er muziek gemaakt en gedanst. Bij zo’n uitwisseling van dansgroepen, vindt er ook kruisbestuiving plaats en Henriëtte laat zien dat er bij het dansen geen taalbarrière bestaat want samen met een Spaanse jongeman walst ze als nooit tevoren.



Zondag, 3 november

 

Het programma van de ochtend is omgezet. In plaats van lekker uit te slapen, moeten we om 10 uur al paraat staan. De wind waait uit een andere hoek en wolken geven de zon geen kans. Naar het zich laat aanzien geen zwemweer. Vandaag brengen we daarom een bezoek aan de verdedigingstoren bij de havenmond van Ciutadella. Vanaf de toren heb je een mooi uitzicht over zee en in de verte kun je Mallorca zien liggen. We doen het rustig aan, drinken een paar kopjes koffie op een terrasje aan de haven en worden ’s middags in de feestzaal onthaald op een heerlijke paëlla. Voor de visliefhebbers is het smullen geblazen. Daarna hebben we een paar uur vrij en kan iedereen zijn gang gaan. De zon schijnt, de Spaanse families zijn in de stad aan het flaneren, sommige winkels zijn open en op de terrasjes is het heerlijk vertoeven. Om zeven uur ’s avonds verzamelt iedereen zich in de haven om de dansgroep uit Mallorca uit te zwaaien.

 

Als we later op de avond “thuiskomen”, komen de kaarten op de tafel, wordt er gerummikupt en domino gespeeld. Door met zijn zevenen op één zaal te slapen, word je ook een beetje deelgenoot van elkaars bedgeheimen. En zo is het Jopie die in bed ligt en tegen Leo zegt: “Toe Leo, geef mij even een glaasje water aan voor als ik moet hoesten”. Leo heeft het of niet goed verstaan of niet  goed begrepen, maar als hij Jopie het glaasje water aanreikt zegt ze verbouwereerd: “Ik heb gevraagd om een glaasje water, niet om mijn gebittenbakje!”


Maandag, 4 november

Om ongeveer 8 uur komt er weer leven in onze casa. Na uitgebreid ontbijten, gaan de corveeërs aan het werk en worden er boodschappen gehaald. Vanmorgen gaan we naar het strand van de badplaats Cala en Bosc maar ons strandbezoek valt in het water want er is veel wind en weinig zon. Het toeristenseizoen is voorbij en het lijkt waarachtig wel een spookstad, alles is gesloten. ’s Middags gaan we naar de Naveta d’es Tudons, een terrein van grote historische betekenis. De Naveta d’es Tudons is een 3000 jaar oude talaiot oftewel een graftombe waarvan  wordt gezegd dat het Europa’s oudste bouwwerk met een dak is. De grafkamer bestaat uit twee verdiepingen. Door je door een kleine ingang te wurmen is de graftombe ook van binnen te bewonderen. Anna vertelt ons enthousiast over de legende die aan de graftombe kleeft. De graftombe mist linksboven een steen waardoor het lijkt alsof de grafkamer niet helemaal af is. De legende is als volgt. Zo’n duizend jaar voor Christus leefde er op Menorca een rijke adellijke familie met één dochter. De dochter werd vanwege haar rijkdom door menig jongeman begeerd doch de dochter was nog geenszins van plan om te gaan trouwen. Dit tot grote ergernis van pa en ma. Als het onderwerp weer eens een keer ter sprake komt, vertelt dochterlief dat ze maar geen keuze kan maken tussen twee heerschappen, een zekere Juan en een zekere Nicolas. Vaderlief weet wel een oplossing. Bedenk twee moeilijke opdrachten en degene die het eerst met zijn opdracht klaar is, krijgt jouw hand. Zo gezegd, zo gedaan. Juan moet een grafkamer gaan bouwen, adellijke families werden met veel pracht en praal begraven, en Nicolas moet een waterput slaan, waarachtig geen sinecure in de rotsachtige bodem van Menorca. Het lijkt erop dat Juan de strijd gaan winnen en met de dochter zal gaan trouwen. Edoch, als Juan de laatste steen op de graftombe moet leggen, hoort hij een eind verder het gejuich van Nicolas opstijgen. Nicolas is er in geslaagd om water aan te boren en daarmee is zijn waterput klaar. Hevig teleurgesteld loopt Juan met de steen onder zijn arm naar de plek waar Nicolas de waterput heeft gemaakt. Daar aangekomen ziet Juan Nicolas in het water staan. Het is overduidelijk. Nicolas heeft de wedstrijd gewonnen en uit woede gooit Juan de steen boven op zijn rivaal. Einde van hetImageliedje is dat Nicolas in de waterput verdrinkt, dat Juan in de graftombe wordt opgesloten en omkomt van honger en dorst en dochterlief ongehuwd is gebleven.  Van de talaiot  gaan we vervolgens naar de taula, naar verluidt een offertafel. Ook hier weer een hoop stenen op elkaar gestapeld. Als je het pad door het terrein volgt naar de taula, krijg je de indruk dat er in 3000 jaar niets veranderd is. In de ommuurde velden lopen de schapen te grazen. Om te voorkomen dat ze over de muren heen springen, zijn de voor- en achterpoten met een stuk touw aan elkaar vastgeknoopt waardoor ze wel kunnen lopen maar zich niet flink kunnen afzetten. Kenmerkend voor Menorca zijn de eindeloos lange rijen muren als afrastering van terreinen. Niks geen palen met prikkeldraad maar stevige muren van stenen die zo voor het oprapen liggen. Een vak apart, stenenstapelaar. We worden ter plaatse vervoerd met auto’s. Telkens in  twee groepen want er zijn ongeveer vijf auto’s die ons van hot naar her verplaatsen. Zo gebeurt het dat de eerste groep aan het eind van de middag wordt teruggebracht naar Ciutadella maar halverwege bij een steengroeve worden gedropt om de andere wachtenden vast op te halen. In de steengroeve worden mergelstenen voor de bouw gewonnen. Gigantisch diepe gaten zijn daardoor ontstaan. Die diepe kuilen worden weer dichtgegooid met allerhande afval. Als we daar een beetje aan het rondslenteren zijn, ontdekken we opeens tussen het afval allerlei handel uit toeristenwinkeltjes. Van kapotte bloempotjes tot leuke poppetjes, heksen, wekkertjes en snuisterijen. Meest incourante handel omdat er wel wat aan mankeert. Met tassen vol nieuwe aanwinsten keren we huiswaarts om de buit te bewonderen. De Klepperklumpkes zijn ook van alle markten thuis.



Dinsdag, 5 november

 

Vandaag staat er een dagtocht over het eiland op het programma. Het kostuum moet mee want er is ook een optreden in een vissersdorpje gepland. De dag begint echter met een eitje bij het ontbijtje. Vervolgens worden we weer met auto’s opgehaald en naar Ciutadella gebracht. Omdat onze casa enkele kilometers buiten Ciutadella ligt, worden we telkens met auto’s opgehaald en teruggebracht. Vanaf het Pijnbomenplein in Ciutadella vertrekt de bus richting Macarella. Onderweg komen we door het plaatsje Ferreries. Ferreries staat bekend om het hoge aantal kinderen per gezin. Het verhaal gaat dat er in Ferreries een bron is waar water uitkomt dat vrouwen zeer vruchtbaar maakt. Om geen enkel risico te lopen, rijden we maar gauw door. De zee bij Macarella is prachtig blauw. We stoppen op een punt vanaf waar je een schitterend uitzicht hebt over de baai. Ook hier is het toeristenseizoen ten einde.ImageVervolgens vertrekken we naar de hoogste berg van Menorca, El Toro (de stier). Bovenop deze berg ligt een klooster met een schitterend uitzicht over het landschap van Menorca. Op de top staat een straffe wind en je moet alle zeilen bijzetten om niet omver geblazen te worden. In het klooster bevindt zich een Mariabeeld met kindje Jezus op de arm. Ook hier zit weer een legende aan vast. Het zit namelijk zo. Lang geleden woonden er monniken aan de voet van de berg. Op een dag zagen ze een krachtige lichtstraal vanaf de top van de berg schijnen. Ook de dag erna was de lichtstraal weer te zien. Toen de monniken op de derde dag wederom de lichtstraal zagen, wilden ze er het hunne van weten en gingen ze op weg naar de top van de berg. Echter halverwege werd het struikgewas zo dicht dat er geen doorkomen aan was. Ze wilden rechtsomkeer maken om de volgende dag met gereedschap een pad te slaan door het struikgewas, toen er opeens een stier te voorschijn kwam die als een dolle de berg oprende en een pad baande door het struikgewas.
Boven aangekomen zagen ze een Mariabeeld met kindje Jezus staan. Dat moest een teken van God zijn. De monniken namen het beeld mee naar beneden om het een plaats te geven in hun klooster. De volgende dag echter was het beeld uit het klooster verdwenen. Wederom werd de berg bestegen, en jawel hoor daar stond het beeld weer op de plek waar ze het gevonden hadden. Het beeld werd weer op de rug gehesen en meegesjouwd naar beneden. Het beeld werd weer in het klooster geplaatst en ditmaal stevig verankerd. Desondanks was het beeld de volgende dag weer verdwenen. Het liet zich geen drie keer raden waar het beeld zich bevond. Binnensmonds werd er wat gevloekt want aan dat gedoe moest een eind komen. Een slimme monnik die bij de catechese goed had opgelegd kwam vervolgens met het spreekwoord op de proppen: “Als de berg niet naar Mozes wil komen, dan moet Mozes maar naar de berg toe komen”. Een ongelovige Thomas keek hem niet begrijpend aan en de slimmerik verduidelijkte: “Dan moeten wij het klooster naar de top van de berg brengen”. Zo gezegd, zo gedaan en sindsdien staat het klooster op de top van El Toro. 

We verlaten het klooster om koers te zetten naar het vissersdorpje Fornells. Het is een prachtige bustocht met mooie vergezichten. In Fornells maken we een middagstop. Heerlijk op een terrasje bijkomen van alle indrukken van die ochtend. Als we lekker in het zonnetje zitten te genieten van een kopje capucino komen twee politie-agenten de straat afzetten om ruimte te maken voor ons optreden. We kleden ons om in de plaatselijke hostal La Palma  voor het openlucht optreden die dag. En met als het optreden begint, arriveert er een buslading Spaanse bejaarden zodat we ook nog kijkers hebben. Maar er is ook hoog bezoek namelijk de Nederlandse consul van Menorca. Belangstellend informeert hij of we interesse hebben om volgend jaar naar Mallorca te komen. Na de lunch, geserveerd met een heerlijke Sangria, vertrekken we richting Santa Teresa. Een plaatsje aan zee met een wijk vol appartementen met schitterende cactustuinen en uitzicht over de zee. Door de straffe wind is de zee erg wild vandaag. Het kost Anna en de chauffeur nogal wat moeite om iedereen weer op tijd in de bus te krijgen want we kunnen er geen genoeg van krijgen. Toch zijn we mooi op tijd terug in Ciutadella en hebben we een schitterende dagtocht gehad.



Woensdag, 6 november; Casa de Crampo

 

’s Morgens bij het opstaan, blijven er vier in bed omdat ze ziek zijn; diarree, overgeven, koudeImagerillingen etc. De rest van ons durft geen scheet meer te laten bang dat er meer mee komt dan alleen wind. Juan komt ons ophalen om ons mee te nemen naar de excursie van die ochtend doch hij schrikt als hij hoort van de ziekenboeg. Gerrit Obrink legt omstandig uit wat er aan de hand is; trammelanto de konto. Juan, die als broeder op de intensive care van het ziekenhuis werkt, weet wel een oplossing, kamillethee. En hij heeft ook nog een of andere pastille achter de hand als de kamillethee niet helpt. En als dat niet helpt dan weet Gerrit Obrink nog wel een middeltje; de pastille cyaankali.

 

Op het Palmbomenplein aangekomen blijken er nog meer zieken te zijn en dat wordt in de loop van de dag alleen maar erger. Van ons uitstapje komt niks meer terecht, maar ach de zon schijnt, het terrasje lonkt en de koffie smaakt voortreffelijk. ’s Middags gaan we op pad naar Cala en Blanes. We klauteren over puntige stenen, wandelen in ganzenmars over een terrein vol met stenen en krijgen een grillige kust te zien. Cala en Blanes ligt op steenworp-afstand van Ciutadella en is een plaatsje dat het vooral moet hebben van de toeristen.

 

Het gesprek van die dag is; waar komt het door? Ligt het aan de olijfolie, is het een voedselvergiftiging of waren twee karbonades per persoon te veel van het goede gisteravond? Hoe we ook prakkezeren, we hebben maar een plausibele verklaring; een virus.

 

’s Avonds gaan we naar een paardenshow. Ze hebben het beste paard van stal gehaald dat wordt bereden door een ruiter die ook meegedaan heeft aan de wereldkampioenschappen dressuur. De show is dan ook van hoog niveau en we staan met de neus vooraan. Ah, denkt het paard, dit is mijn kans, ik zal ze eens een poepie laten ruiken. Het paard komt naar ons toe, maakt voor de reclameborden keurig een bocht naar rechts en onderwijl ontlucht het edele beest zijn darmen. Bij het avondeten zitten we nog maar met 18 van de 34 Kleppers aan tafel en er staat geeneens vis op het menu. Eenieder die naar de w.c. gaat wordt sterk in de gaten gehouden of hij of zij niet het volgende slachtoffer is en we houden ons hart vast bij het minste of geringste onderbuikgevoel. Een applausje is op zijn plaats voor onze Juan. Hij heeft zich de hele dag het vuur uit de sloffen gelopen om de zieken te verzorgen want thuisgekomen zijn de meeste zieken weer enigszins opgeknapt. Een bijzondere dag werd het dus wel, misschien wel stof voor een nieuwe dans: de Drieteri’je Blues.



Donderdag, 7 november



Mayonaisse is een verbastering van Mahonnaise. In de tijd dat Menorca werd bestuurd door de Engelsen, is er bij gelegenheid van de komst naar Mahon van admiraal Nelson een sausje van eieren, azijn, olijfolie, peper en zout in elkaar geflanst. Dat smaakte zo goed dat het een hype is geworden. Toen de Belgen er lucht van kregen, hebben ze de frietjes bedacht om samen met het sausje te serveren. En zo is het patatje met ontstaan.

 

Vandaag is ons reisdoel ook Mahon, de tegenwoordige hoofdstad van Menorca. De groep is nog niet helemaal compleet, maar veruit de meesten zijn weer op de been. Anna zal ons vandaag weer begeleiden en het een en ander vertellen en laten zien. Het weer werkt erg mee, het is heel helder vandaag. Onderweg doen we in Mercadal een bakkerswinkeltje aan om er de originele Menorcaanse bitterkoekjes te kopen. Het plaatselijke café ondergaat een invasie van Kleppers. De wc wordt frequent bezocht en de laatste bezoekers moeten een halve meter boven de pot blijven hangen om het achterwerk schoon te houden. Onderweg Imagezien we Winnetou op natuurlijke wijze vormgegeven in een groot rotsblok dat boven de omgeving uitsteekt. Waarachtig, als de bus er voorbij rijdt, dan lijkt het van afstand net op een Indianenhoofd. Mahon heeft een grote haven, een soortement fjord dat 7 kilometer landinwaarts komt. Hoewel de stad zelf wat moderner oogt dan Ciutadella, heeft het toch ook een mooi oud historisch centrum. Na Mahon gaan we naar Binibeca, van oudsher een vissersdorpje dat geheel in de oorspronkelijke stijl is hersteld en tegenwoordig dienst doet als vakantieverblijf. Een schitterend dorp, met een wirwar van smalle straatjes, soms maar een meter breed, witte huisjes, een kleine vissershaven en een mooi uitzicht over de rotsachtige kust. Na Benibeca gaan we op weg naar Alaior om daar een taula (offertafel) te bekijken. Het is de grootste taula van Meonorca. En onderweg in de bus, valt er niet alleen veel te zien, maar ook veel te horen want er wordt veel gezongen en gelachen om de moppen die worden verteld. Al met al een schitterende bustocht. ’s Avonds komen we allemaal weer bij elkaar in de “garage” voor de gezamenlijke maaltijd. Maar vanavond staat ook in het teken van het naderende afscheid. Jan en Joke Oberink hebben om de avond luister bij te zetten, een bingospel en bingoprijsjes meegenomen.


Vrijdag, 8 november – Vertrek

Iedereen is een beetje zenuwachtig en we zijn al vroeg op. Aan alles komt een einde dus ook aan deze mooie reis naar Menorca. Ontbijten, koffie, opruimen, afwassen, poetsen, dweilen; “wat ging ‘ter heer”. Nog eens vegen, nog eens dweilen, alles was weer schoon. Een kleine attentie plus bedankje voor de eigenaar van het huisje zodat ze zich iets lekker kunnen kopen. Om 10 uur arriveert het busje plus een paar auto’s om ons op te halen. Koffers inladen en wegwezen. Op het vliegveld nemen we afscheid van de Menorcaanse wegbrengers.

Een laatste kopje koffie in het restaurant, en dan de lucht in, denken we …….

We zijn al door de douane als de eerste mededeling van een vertraging op het beeldscherm verschijnt. En bij die ene mededeling blijft het niet. Als we om half drie nog niet zijn vertrokken, krijgen we een warme maaltijd aangeboden in het restaurant. Het wordt duidelijk dat we door deze vertraging onze aansluiting in Madrid gaan missen. Het is een tijd van wachten, een potje kaarten, een boekje lezen, wat drinken in het restaurant en maar weer eens gaan informeren bij de infobalie hoe het nu verder moet. Eindelijk wordt duidelijk hoe de reis verder zal verlopen. ’s Avonds om 11 uur worden we naar Barcelona gevlogen. Daar zullen we de nacht doorbrengen om de volgende ochtend naar Amsterdam te vliegen. Al die lichtjes in Barcelona is vanuit het vliegutig een mooi gezicht. Na de landing worden we met busjes naar een viersterren hotel gebracht bij Barcelona. Het is ondertussen zaterdag geworden. ’s Nachts om 2.00 uur liggen we eindelijk in bed, maar nog niet ons eigen bed.


Zaterdag, 9 november – ThuiskomstImage

6.30 uur, “telefoon”. “O, jee” waar ben ik? “O,  ja “ het is de wekker, ik ben in een hotel in Barcelona. Na een heerlijk ontbijtbuffet, weer in de busjes en op naar het vliegveld. En jawel, dit keer loopt alles voorspoedig. Goeie vlucht, en op Schiphol wacht ons een verrassing. Want niet alleen de bus is op tijd. Er is ook nog een hele delegatie meegekomen om ons welkom thuis te heten, dat is toch heel erg aardig. Eind goed, al goed. Het was een prachtige reis waar we nog lang en met veel plezier aan terug zullen denken.

 

Paella uit Valencia 

Ingrediënten:
2 kopjes rijst, 4 teentjes knoflook, 2 tomaten
elk 250 gr gekookt kippen-, kalfs- en varkensvlees
1 kopje olijfolie, 2 kopjes gehakte ui
12-16 kreeftenstaartjes (grote garnalen, gambas)
500 gr mosselen uit blik
elk ½ tl zout, paprikapoeder, peper, gedroogde marjolein en tijm
2 el gehakte peterselie, 1 el citroensap
½ kopje gevulde groene olijven, 1 kopje gekookte doperwten (eventueel uit blik), 1 kopje rode en groene in reepjes gesneden paprika's (van zaad- en zaadlijsten ontdaan) 

Bereiding: 
Kook de rijst gaar, maar niet te zacht, laat hem uitlekken. Schil de knoflooktenen en snijd ze in plakjes. Snijd de tomaten in achten. Image

Snijd het vlees in gelijkvormige blokjes. Verwarm wat olie in een grote hoge koekenpan, voeg de stukjes ui en de plakjes knoflook erbij en daarna de partjes tomaat en laat dit alles warm worden. Voeg vervolgens de stukjes vlees erbij en verwarm deze eveneens. Pel de kreeftenstaartjes en laat ze uitlekken. 

Laat de mosselen eveneens uitlekken. Leg ze beide in de pan en laat ze onder voortdurend keren heet worden. Voeg de rijst erbij, giet telkens wat olie erover en meng alles goed door elkaar. Roer tenslotte het zout, paprikapoeder, de peper, marjolein, tijm, peterselie en het citroensap erdoor. 

Snijd de olijven in plakjes en leg ze met de doperwten en reepjes paprika bij de rijst. Roer alle ingrediënten goed door elkaar en laat alles goed warm worden. 

Serveer de paella in de koekenpan (of paellera). 

Wijnadvies: droge, fruitige witte wijn of droge rosé of rosado

Goed wijntje: Bodegas Olarra - Otonal -Rioja Blanco
Beter wijntje: Marqués de Cáceres - Rioja Sin Crianza - Rosado
Best wijntje: Huerta del Rey Rosado - Rueda Superior 

Geplaatst door Onbekend


«   »